اکثر محصولات کشاورزي در زمان برداشت، رطوبتی در خود دارند که برای انبارداری مناسب نیست. بنابراین، براي افزایش زمان ماندگاری یا جلوگیري از فساد محصول در انبار، لازم است تا تدابیری اتخاذ گردد. یکی از روشهاي قدیمی برای حفظ ماندگاری مواد غذایی، خشک کردن است. خشک کردن مواد غذایی عبارت است از حذف رطوبت محصول از طریق انتقال همزمان حرارت و جرم.
کاهش وزن ناشی از خشک کردن مواد غذایی، نهتنها موجب افزایش زمان ماندگاری آنها میگردد؛ بلکه، به سهولت حمل و نقل و کاهش فضا براي انبارداری نیز کمک می کند.
خشک کردن به طریق لایه نازک به فرآیندی در خشک کردن اطلاق میشود که در آن تمام محصول توسط هوا تحت شرایط یکسان (یعنی درجه حرارت و رطوبت هوای ثابت) خشک میشوند. معمولاً ضخامت بستر برای محصولات دانهای (مانند غلات و حبوبات) بعنوان لایه نازک تا 20 سانتیمتر منظور میگردد. البته، برای محصولات آبدار مانند میوهها، پیش از شروع فرآیند، محصول بصورت ورقهای در میآید.
همه خشککنهای تجاری بر اساس اصول خشک کردن به صورت لایه نازک طراحی میشوند. فرآیند خشک شدن از دو نقطه نظر مورد بررسی قرار میگیرد:
موازنه حرارت یا رطوبت
شدت خشک شدن
برای خشک کردن محصول میتوان از انواع روشهای فروسرخ، هوای داغ، مایکروویو، خشک کردن تحت خلاء، خشک کردن انجمادی و … بهره گرفت که شرایط خشک کردن از جمله انتخاب روش، دمای خشک کردن و شدت خشک کردن بستگی به کیفیت مطلوب حاصل از محصول خشک و همچنین ارزش اقتصادی محصول خشک شده دارد.
بدون دیدگاه